سعی دارد تا برانگیزد هراسم را کسی

سعی دارد تا برانگیزد هراسم را کسی
پرت می خواهد به خود از من _ حواسم را کسی

شب که می پوشد مه افسوس بر عریانی ام
زیر نور ماه می شوید لباسم را کسی

صورتش را پنبه ی مهتاب , مخمل ریخته
فاش خواهد از درونم التماسم را کسی

برتنش پیراهن پیری ست الیافش ادب
باچنین شوریده حالی می شناسم _ را _ کسی

خوشه های شعر , یک یک می رسند و سال هاست
برده از رؤیای گندمزار داسم را کسی

کاش مهمان تبسم های تابستان کند
حال و روز با زمستان در تماسم را کسی

چشم هایم شهر زیر سیل های موسمی ست
زیرپا انداخته گل های یاسم را کسی

شعر ؛ رؤیاهای انسان را جهانی می کند
کاش باور داشت حرف بی اساسم را کسی

شعر از سید محمد علی رضازاده